Na een zware klim van 600 hoogtemeters zetten we de tent op in het gletsjerkamp op 5000 m. Vanuit hier hebben we een geweldig uitzicht op ons doel: de Tocllaraju. De zon gaat hier pas om 18.00 uur onder, in tegenstelling tot in het basiskamp, waar hij al om 16.00 uur weg is. Dit zorgt voor een spectaculaire zonsondergang, waarna het helaas onmiddelijk begint te vriezen. Naast ons kamp staan twee tenten met spanjaarden. Hun gids Felix oefent bij onze aankomst in het gletsjerkamp nog even op mijn skies. Hij is zo enthousiast over het skien; hij is al twee keer naar Zwitserland geweest om de beginselen te leren en nu komt hij met veel gezwaai van armen en benen naar beneden suizen. Hij was een paar dagen geleden in het basiskamp al nieuwsgierig komen vragen wat wij met onze skies van plan waren. Hij was ook erg verrast toen wij hem een paar dagen later berichtten, dat we vanaf de top van de Ishinca (5530m) naar beneden waren geskied. De Ishinca hadden we vanuit een koud bivak op ongeveer 4900m beklommen via Noord-Oostgraad en afgeskied via de Zuid-Westgraad. Het was een erg mooie tocht met mooie uitzichten over de Cordillera Blanca.
 
Om 1.30 uur word ik door Femke gewekt met lekker warme limonade, die ze gemaakt heeft van de sneeuw rondom onze tent. Om 2.30 uur gaan we - gewapend met bivakmuts en donsjas tegen de kou en de stormachtige wind -onder het schijnsel van onze hoofdlampjes, op weg riching de eerste ijsval. De skies, die ruim boven onze rugzakken uitsteken, worden om de haverklap door de wind gegerepen. Femke moet een paar keer met beide ijsbijlen op de grond duiken om niet weggeblazen te worden. Bij de ijsval besluiten we dan ook maar om de skies achter te laten. Het vage schijnsel van mijn hoofdlampje laat slechts zien dat het komende stuk steil zal worden. Er is een vaag spoor. Ik trek de capuccion van mijn donsjas over mijn helm en begin aan de 60 graden steile wand. Na een meter of 20 bedenk ik me dat het wel eens tijd wordt voor een tussenzekering. Het ijs is van slechte kwaliteit, dus een ijsschroef is geen optie. Dan maar een picket ( een soort grote tentharing waarmee je zekert in de sneeuw), waarvan we er nog maar 1 hebben, omdat de andere in een spleet is gevallen.....

Hoe ver zou het nog zijn tot de top van de ijsval? Wordt het nog steiler? Ik besluit nog maar een stuk verder te klimmen. De wind blijft aan me trekken. Geconcentreerd klim ik door. Het ijs wordt harder. Na een meter of 6 kom ik een picket tegen, die in de sneeuw steekt, mooi!!! Deze picket blijkt op de helft van de ijsval te zitten. Boven vind ik er nog een en  ik maak er stand aan. Ik zit nu midden tussen grote seracs en vraag me af waar we verder moeten. Als Femke boven is, wordt het al langzaam licht. De route loopt verder door een grote spleet, waarin enkel erg delicate sneeuwbruggen liggen. Langzaam naderen we de graat; de wind blijft maar toenemen. Ik had nooit gedacht dat ik mijn extreem dikke donsjas ooit tijdens het klimmen zou dragen; normaal leidt elke beweging in deze jas tot een zweetbui! We omzeilen vele spleten en komen op de graat. Hier ontmoeten we ook het zonnetje, dat vergeefse pogingen doet om ons op te warmen. De laatste 80 m. tot de top is wederom een ijswand. Femke klimt dit maal voor. Na een erg brede bergschrund (Dit is een spleet tussen rand van een ijswand en de gletsjer) beklimt ze een erg brosse ijswand. De laatste meters gaan over een graad, die voorzien is van grote Wachten ( overhangen van sneeuw / ijs). Om 9.00 uur staan we dan eindelijk op 6032m, de top! We nemen snel een paar foto´s en beginnen aan de afdaling. De laatste 600 hoogtemeters skien we met veel plezier ons tentje tegemoet, waar we met zware benen in onze slaapzakken kruipen, terwijl buiten de wind nog steeds tekeer gaat. Na een lekker vriesdroog-Lambstew vallen we voldaan in slaap. Eindelijk rust.

 

              
Top Ishinca 5530m                               Top Urus Este 5420m                          Top Tocllaraju 6032m