|
Quitaraju 6040m De Quitaraju, de buurman van de Alpamayo, is een mooie berg met een spectaculaire noordwand en een mooie topgraat het uitzicht op de Alpamayo is adembenemend. Vallei: Basiskamp:
Verslag: Huaraz, 13 augustus 2005 We zijn weer in Huaraz. Gisteren zijn we terug gekomen uit de bergen, na een spannende en enerverende week. We waren 4 augustus vertrokken met het plan de Quitaraju ( 6036 m) en Alpamayo ( bijna 6000 m [5947m]) te beklimmen vanuit 1 kamp en daarna met twee Amerikaanse vrienden (inmiddels) even de Huascaran op te lopen ( 67.. m [6768m]). Dat liep dus even anders allemaal. Het begon al met het feit dat we 3 uur vertraging hadden omdat we geen taxi hadden genomen maar een collectivo (die wacht tot hij vol is, dus tot hij 11 mensen erin heeft). Uiteindelijk hebben we maar voor de 2 laatste passagiers betaald. Wel mochten we een zak met eten stallen bij de chaffeur thuis voor de tocht naar de Huascaran. Naar basiskamp is het 2 dagen lopen, dus we huurden een ezelman in met 2 ezels voor onze bagage. Halverwege kampeerden we bij een prachtig meer en de ezelman genoot van ons heerlijke eten. De dag erna sloegen we basiskamp over en liepen we meteen door naar Morenekamp op 4800 m, met op onze hielen 5 Russische Canadezen van 40-50 jr oud. Dit keer moesten we wel al onze bagage meezeulen, wat erg zwaar was! Het weer werd er intussen niet beter op, zodat we de volgende dag gezellig met de Russen zaten te dobbelen en thee te drinken ipv naar Colkamp te gaan. De volgende dag was het weer iets beter ( geen sneeuw), dus we vertrokken verder naar boven. Het was nog een hele klim, over een prachtige gletsjer met veel spleten en 2 steile stukjes, waarbij beide ijsbijlen van de rugzak getrokken moesten worden. Zeker met de zware rugzakken was het een heel geploeter en pas om 1600 waren we bovenop de col ( 5500 m). Na 20 m afdalen aan de andere kant, konden we onze tent opzetten op een vlak stuk ( Colkamp). De Russen volgden en ze waren net op tijd voor de thee.
We seilden ab terwijl het langzaam donker werd. De Russen waren zo lief geweest om op ons te wachten en hadden een touw voor ons klaar hangen om over de randspleet ab te seilen ( je moest over een heel rot sneeuwbruggetje boven een diepe spleet, wat moeilijk te vinden was in het donker). Samen met hen liepen we in het pikkedonker, de mist en de sneeuw terug naar de tenten ( ze hadden GPS!!!), waar een achtergebleven Rus voor ons gekookt had. Samen genoten we van de rijst en het gedroogde vlees, terwijl de sneeuw zachtjes op ons neer daalde.
De
volgende dag een rustdag. Wederom thee drinken, dobbelen en van al het
eten genieten dat de Russen ons aanboden (omdat wij toch een beetje te
weinig bij ons hadden!!). Het weer was lala, het sneeuwde nog even
behoorlijk, dus vroeg het bed in.
De wekker ZOU om
2.00 gezet worden ditmaal (door een niet nader te noemen persoon). Niet
dus. Om 5.06 werd ik spontaan uitgeslapen wakker, met het idee dat het
wel licht leek te worden. Na eerst de schuld nog even op de maan
geschoven te hebben, keek ik toch maar even op de wekker. Na een
scheldkannonade was Thijs ook wakker en snel kleedden we ons aan. Geen
tijd voor ontbijt, GAAN! De Russen bleken niet te gaan omdat Alex
keelpijn had ( en de inmiddels aangekomen Oostenrijkers gingen ook niet, door
hoogteziekte?), dus we waren de alleen op de berg.
De volgende dag
sliepen we lekker uit en werden we gewekt door het geluid van....Russen!!!
Waren daar onze vrienden weer? Het bleek een andere groep Russische
Canadezen te zijn, ook uit Toronto, die de vorige dag in Colkamp waren
aangekomen. Ze gingen ook hun
`s Middags braken we de tent af en begaven we ons weer naar de col. Na een leipe abseil - ik verdween via een overhang bijna in een hele diepe spleet, waar je onmogelijk uit kon klimmen, doordat het touw teveel naar rechts hing en ik doordat ik vogelvrij hing moeilijk de overkant kon bereiken- liepen we over de gletsjer terug naar Morenekamp, waar vandaan we meteen doorliepen naar Basekamp. Hier wachtte ons een heerlijk bord pappas fritas con huevos (gebakken ei met friet) bij een gezellig haardvuurtje in een schuur ( wat later de keuken, slaapkamer en woonkamer van een familie bleek te zijn). Hoewel de omstandigheden niet echt schoon waren ( verre van, er was geen stromend water, laat staan een aanrecht, stoelen, tafels of een wc), besloten we dat onze honger toch te groot was en de pappas fritas toch te lekker roken om ze te laten staan. Tot op heden geen problemen. Gisteren liepen we het hele stuk naar Cashapampa ( de plek waar de collectivo ons had afgezet de eerste dag) in een keer terug ( 7 uur), onderweg kletsend met een (Duitse ditmaal) tweeling, die we in Basecamp ontmoet hadden (en op de Ishinca en Tocllaraju). Met hen gingen we ¨cebicha¨ eten ( rauwe vis met citroensap) omdat zij er de vorige keer niet ziek van waren geworden in dat restaurant en wij deze lokale specialiteit toch eens wilden proberen. Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om afscheid te nemen van de Russen in hun hostal, waar ze ons wederom trakteerden op een hoop overgebleven lekkers. Tochtenvoer genoeg nu dus voor de volgende tocht, die morgen van start gaat: de Chopicalqui ( 6305 m). Liefs, Thijs en Femke Referenties:
|
Route:
De
volgende ^dag^ vertrokken we om 3.00 uur, maar het weer was slecht (
bewolkt, mistig en af en toe sneeuw) en de wand was steil, zodat we
alles afzekerden met pickets ( megatentharingen) en om de beurt
voorklommen. Hierdoor verloren we veel tijd en zelfs met de Russen op
onze hielen, haalden we de top niet voor het donker. Met nog maar 1 touwlengte
te gaan, moesten we omkeren, omdat het al 16.30 was ( zo waarschuwde
Alex ons). Balen!!!!!! We waren bijna op 6000 meter.
dragen.
Zonder hen hadden we het een stuk moeilijker gehad om de top te halen (
of we hadden hem wel gehaald de eerste keer, maar waren daarna hopeloos
verdwaald geraakt in het donker). Na de nodige topfoto´s daalden we af
en seilden 8 lengtes ab tot de zonsondergang ons ( lees: Femke) dwong om
te stoppen voor foto`s. Werkelijk prachtig!!! Wat een geluksgevoel!
Overal om ons heen gloeiden de bergen in het avondrood.
geluk
beproeven op de Quitaraju en daarna wilden ze de Alpamayo op. Wij hadden
inmiddels al besloten dat de Alpamayo er te gevaarlijk bij lag. Er hing
veel te veel ijs boven je hoofd, ook als je hençm via de French Direct
zou beklimmen. Wel liep er een spoor tot halverwege in de Ferrariroute,
maar ook deze was blijkbaar dit seizoen nog niet helemaal beklommen.
Geen wonder met een Wachte ter grootte van een aantal vrachtwagens boven
je...
|