|
|
Limburg Mountain Challenge
2005
Door: Thijs
 Het is vrijdag 30 september. Nog even en dan start de LMC 2005.
Ik pak mijn laatste spulletjes in en weeg mijn rugzak. ‘Gelukkig precies 10 kg’.
Toon, Arthur, Femke, Rebecca en ik verzamelen ons voor een goede
spaghetti-maaltijd, uiteraard vergezeld van een glaasje wijn, om de laatste
strategieën te bespreken. Met de smaak van tiramisu nog in onze mond vertrekken
we per mountainbike naar het Rizzement voor de briefing. Na de start proppen de
10 deelnemende teams zich door een klein poortje op weg naar de startvlag. De
LMC 2005 is begonnen. Bij de startvlag moeten we de afstand bepalen tussen deze
vlag en eentje aan de andere kant van de diepe greppel van de Kazematten. Na
lang met een prussiktouwtje te hebben geprutst komen we uit op 28, 213meter. Als
zesde team vertrekken we richting een slagboom in de buurt van Vroenhoven.
Onderweg komen we het Knav98 Kneuzenmixteam tegen in een gezellige kroeg. De
stamgasten kijken ons raar aan als we in onze leggings en bezwete lichamen een
biertje bestellen. Na deze zeer aangename onderbreking zetten wij de tocht voort
via de Castert-boerderij. Op naar het veld met de drinkput. Tenminste, zo ziet
het eruit, maar wat blijkt? Het is een ingang naar het onderliggende
mergelgangenstelsel. We krijgen hier de opdracht om ons team te splitsen en
iemand zonder kaart moet het gangenstelsel in abseilen. De andere drie moeten
via een ander gat in de grond helemaal aan de andere kant van het gangenstelsel
abseilen. Iedereen moet het stelsel uitzien te komen. Net na ons arriveert het
Knav98 kneuzenmixteam. Na een kort overleg besluiten we ondergronds op ze te
wachten om gezamenlijk naar de uitgang te gaan. Dit blijkt een gouden oplossing.
Bij de uitgang worden we opgewacht met een mierzoet drankje dat je sportieve
prestaties schijnt te verhogen. Het volgende coördinaat ligt bij een
speeltuintje aan de Maas. Hier krijgen we de keuze om naar het volgende
coördinaat te peddelen op een vlot of om er via een enorme omweg naar toe te
lopen. Ook blijkt hier dat we tweede liggen. We kiezen voor de vlot-optie en
enkele minuten later peddelen we de donkere Maas over. Met het Lac-team op onze
hielen vervolgen we onze tocht door het natte hoge gras naar een picknicktafel.
Het volgende coördinaat ligt in een groot bos. Als we daar aankomen, horen we
een hekje dicht klappen. Het nummer 1-team ligt net voor ons. In het nachtelijke
bos proberen we een slimme doorsteek te maken, maar lopen totaal de verkeerde
kant op. Femke probeert het tevergeefs goed te maken door zonder op de kaart te
kijken de route te weten. Na veel omzwervingen vinden we toch het juiste
coördinaat. Snel spoeden wij ons naar het bivak. We blijken de eersten te zijn.
Niet alleen de snelste tijd is ons voordeel, de regen barst nu echt los en we
hebben de eerste keus voor een droog plekje. Na een lekker biertje en een warme
kop soep rollen we onze slaapzakken uit onder een vierpersoons-afdakje. Het is
3.15 uur. Om 7.00 uur worden we gewekt. Mario ligt dicht tegen mijn voeten
aangekropen en klaagt over een stijve nek. De ochtendopdracht wordt naarmate de
start nadert, korter en makkelijker. Toon en ik weten ons zonder al te veel
moeite droog te houden. Fem en Tuur willen namelijk erg graag de Maas in!! Na
een frisse duik vertrekken we per mountainbike naar het eerste coördinaat, waar
we een kaart met een mtb- route krijgen. Na een kilometer of twintig wacht ons
een mooie prussik-opdracht.  VAV 1 begint met de derde man Frank. Soepel en snel
prusikken we om hoog en omlaag. Als Toon als laatste weer beneden is, is Frank
ook aan zijn terugweg bezig. Niet veel later zien wij VAV 1 de verkeerde kant op
rijden. Na een 7tal km halen we VAV1 weer in, ditmaal wel op de route. Hebben
ze de route afgesneden? De tocht gaat verder richting Neoliet in Heerlen, waar
we moeten boogschieten en drytoolen. VAV 1 is weer -snel als ze zijn- gejaagd op
de fiets gesprongen en als een gek aan de terugtocht begonnen. Wij besluiten
eerst lekker koffie te drinken, te lunchen en wat bij te kletsen aan de bar. Na
een efficiënte routeplanning beginnen we aan de terugtocht. Tuur heeft het
zwaar, maar met een sterke hand van Fem in zijn rug, begint hij als eerste aan
de eindsprint. VAV 1 is al een half uur binnen als wij aan komen. Helaas blijkt
bij de prijsuitreiking dat we gewonnen hebben en dat we de volgende editie mogen
organiseren. De LMC2005 was een waar succes…. Bereid jullie maar voor op de
LMC2006 want, organiseren zullen we hem!!
Dit jaar werd de LMC
georganiseerd door de NKBV Jeugdgroep Limburg. Samengevat bestond de
race uit:
- 30 km oriëntatieloop
- 75 km mountainbiken
- 1 km vlotvaren
- 3 km oriënteren in een
grot
- Handboogschieten
- Drytolen
Het winnend team, onder
leiding van Thijs Horbach, legde de race af in 17 uur en 15 minuten.
Volgend jaar is de organisatie in handen van dit winnend team.
Meer
informatie over de Limburg Mountain Challenge 2005 vind je op de website
van de jeugdgroep:
t
Limburg Mountain Challenge 2004
Verslag van een buitensportwedstrijd in Limburg
Door:
Femke Mooij
“Nee”, dit kan niet! Hoe
hebben we zo stom kunnen zijn?” Arthur, Bas, Coen en ik kijken elkaar
aan.
 Peter filmt, maar daar letten we nu even niet op. We hebben een
coördinaat verkeerd op de kaart gezet; vandaar dat we nu al minstens
anderhalf uur rondjes rennen en het bankje niet kunnen vinden met het
briefje waarop de volgende coördinaten staan. Jammer, we hadden zo’n
lekker tempo. Het rennen ging super, struinend door bossen, weilanden en
braamstruiken, klimmend over prikkeldraad en wadend door beekjes, alles
bij de summiere verlichting van de driekwart maan en onze hoofdlampjes.
Wat een domper om erachter te komen dat we totaal verkeerd zitten. De
deadline van 00.30 uur gaan we waarschijnlijk niet meer halen, wat
betekent dat we in principe uitgeschakeld zijn.
We
doen mee aan de Limburg Mountain Challenge (LMC). Dit is een jaarlijks
terugkerend evenement in het eerste weekend van oktober. Deze wedstrijd
werd vijf jaar geleden voor het eerst georganiseerd door
bergsportvereniging KNAV98 uit Geleen om de leden van de verschillende
berg- en buitensportverenigingen uit Limburg bij elkaar te brengen en zo
de onderlinge banden te versterken. Het is de bedoeling dat elke
vereniging minstens 1 team uitzendt van vier leden, die met elkaar
strijden op verschillende berg- en buitensportonderdelen. Zo beginnen de
teams op vrijdagavond meestal met een oriëntatietocht, variërend van 10
tot meer dan 40 km, waarin verschillende opdrachten verwerkt zijn. Na
een paar uurtjes slapen, wordt er op zaterdag een flink stuk
gemountainbiked, waarbij de teamleden onderweg wederom verschillende
opdrachten moeten uitvoeren. Het winnend team organiseert de LMC van het
jaar erna.
Deze
vrijdagavond begint bij mij thuis, waar ons team (Oud-Knav) de nodige
pasta naar binnen werkt als voorbereiding op de zware wedstrijd. Thijs,
die de LMC vorig jaar met zijn team gewonnen heeft en hem dus dit jaar
mede organiseert, is al lang weg om de spullen klaar te zetten. Hij
heeft alles goed geheim weten te houden voor me, ondanks het feit dat
hij soms moeite had om niet uit de school te klappen uit puur
enthousiasme. Op het laatst probeerde hij me zelfs te intimideren met
stoere verhalen. Zo zouden er dit jaar apaches en onderzeeërs worden
ingezet en het zou deze keer niet de vraag zijn of je ging winnen, maar
of je de LMC ging overleven. Echt een tochtje voor mij dus….Na vier jaar
meedoen, had ik de hoop op het ooit nog winnen van de LMC toch al lang
opgegeven, maar overleven is me tot nu toe altijd nog gelukt.
Om
1900 uur start de LMC bij een school in Sittard. Nadat we de meeste
leden van de 10 andere teams begroet hebben, worden onze rugzakken
gewogen. De inhoud, bestaande uit o.a. droge kleren, klimspullen en
 bivakspullen, moet verplicht minimaal 10 kg bedragen. Er schijnen
deelnemers te zijn met meer dan 20 kg in hun rugzak. Waarom, daar komen
we later op de avond achter. Na de briefing worden we met zijn allen,
inclusief een cameraploeg van L1, door een touringcar in België gedropt.
We krijgen een geïmproviseerde kaart mee en een coördinaat. Op de plek
van dit coördinaat zou een briefje met het volgende coördinaat moeten
liggen. Als je de coördinaten volgt, zou je vanzelf bij de eerste
opdracht moeten aankomen. Hier moet je vóór
00.30 uur zijn. Daarna gaat de tocht verder naar opdracht 2 en 3 om na
24 km te eindigen op een bivakveld.
Helaas… Als we om 00.30 uur totaal verdwaald door de Duitse bossen
rennen, haalt Peter, de cameraman die ons team per MTB volgt, plotseling
een goede kaart uit zijn rugzak met daarop de route. We hebben inmiddels
al zeker 15 km afgelegd. Het zou leuk zijn als we de eerste opdracht in
ieder geval nog kunnen voltooien en we liggen officieel toch al uit de
wedstrijd, dus we besluiten de kaart te gebruiken. Na een klein uurtje
lopen komen
 we -inmiddels weer op Belgisch grondgebied- bij de eerste
opdracht aan. Hier blijkt dat we niet de enigen zijn die moeite hadden
met het zoeken van de coördinaten. Twee teams hangen boven ons in de
rotsen en proberen zich via een inmiddels modderige klettersteig naar de
top te wurmen. Het klimmen valt inderdaad niet mee, of ligt dat aan het
feit dat ik in het donker klim doordat zowel de maan als mijn
hoofdlampje ermee zijn opgehouden?
Als
we horen dat we pas op 1/3 van de route zitten en er nog twee opdrachten
op ons liggen te wachten, besluiten we met de drie aanwezige teams om
ons te laten ophalen. Als we zo doorgaan, zouden we niet eens binnen
zijn voor de briefing van de volgende ochtend…… Kennelijk zijn meerdere
teams op deze gedachte gekomen, want de ophaaldienst heeft het druk.
Tijdens het lange wachten worden er oude herinneringen opgehaald en
nieuwe gesmeed, vooral als we na een tijdje met zijn allen dicht tegen
elkaar onder het zeil van een Tarp in de regen zitten en er flessen
whisky en sigaren uit bepaalde rugzakken komen. Vandaar dus dat sommigen
met meer dan 20 kg liepen te zeulen! Als Thijs ons uiteindelijk op komt
halen, krijgen we maar acht mensen in de bestelauto gepropt. Ons team
besluit om alvast te gaan lopen in de richting van het bivakveld, in
afwachting van een tweede auto. Om 5.30 kruipen we redelijk uitgeput in
onze bivakzak. De laatste teams zijn dan nog niet eens binnen….Die zijn
nog aan het prusikken of in hun onderbroek door de Geul aan het waden.
Na
twee uurtjes slapen, worden we wreed uit onze dromen gehaald. Snel
ontbijten we wat en pakken we alles in. Na het startsein rennen we naar
onze mountainbikes, die 4,5 kilometer verderop geparkeerd staan. Peter,
de cameraman, blijkt een meer dan goede conditie te hebben en fietst met
ons mee. We beginnen met het volgen van de Voerstreek-route. Mooi, zoals
deze door de Belgisch-Limburgse heuvels kronkelt. Hij gaat overwegend
over onverharde paden, soms steiler dan dat we eigenlijk gewenst hadden
na onze korte nachtrust. Als we na een tijdje in Mesch aankomen, gaan we
over op de route, die ingetekend staat op een meegekregen kaart. Deze
tocht gaat helemaal rondom Maastricht, langs de St. Pietersberg en de
Grensmaas, richting het Noorden.
Opeens gaat het pad steil naar beneden, vlak langs een afgrondje. Dit
vind ik vreemd, omdat het behalve heel mooi, ook heel gevaarlijk is om
dit te fietsen en niet iedere deelnemer heeft veel ervaring op de MTB.
Als we na een tijdje aankomen bij de opdracht van het boogschieten,
blijkt dat we de eerste opdracht gemist hebben. We hebben ons verreden
op de plek van het afgrondje. Een stukje verderop hadden we met de fiets
op onze rug twintig meter moeten abseilen. Ik vond al dat ik ondanks de
compleet bij elkaar geknepen remmen vrij hard naar beneden slipte…
We
besluiten om alsnog terug te gaan naar de eerste opdracht. Aangezien we
op kop liggen, heb ben we misschien wat speling. Na het boogschieten,
rennen Bas en Arthur nog even naar de top van de Observant en daarna
fietsen we terug naar de opdracht van het abseilen. Hier aangekomen,
zien we dat er maar liefst drie teams vóór
ons zijn en er is maar 1 touw. Tijdens het wachten, proberen we een zo
gunstig mogelijke manier te vinden om onze MTB op onze rug vast te
maken. Ondertussen genieten we van het uitzicht op de maasvallei. Na
deze opdracht fietsen we verder langs het Albert-kanaal. Omstebeurt
fietsen we voorop en zo houden we elkaar uit de wind. In onze poging om
vandaag in ieder geval de snelste tijd neer te zetten, halen we een team
in. Het zijn de jongens van de NKBV-jeugd, die later als grote winnaar
van de LMC 2004 uit de bus blijken te komen met een tijd van 18.24.30.
 Het
is een prachtig stukje natuur hier langs het water, helemaal groen. Blij
verrast zijn we dan ook, als in Uikhoven blijkt dat de volgende opdracht
uit 13 km. kanoën bestaat. Nog blijer en verraster zijn we, als we even
later het team van onze grote rivalen, de Vallekebergse Alpen Vrung (VAV),
die net vóór ons waren weg
gepeddeld, voorbij varen. We gaan weer voor de snelste tijd! Helaas niet
voor lang: net op het moment dat Bas (te vroeg) juicht dat we op kop
liggen, slaat de boot, waarin hij met Coen zit, in een stroomversnelling
om. Terwijl Coen en Bas druipnat hun kano aan de kant trekken, varen de
jongens van de VAV vol leedvermaak voorbij. Terecht, dit is na onze
grote mond ons verdiende loon…Gelukkig weten we hen weer in te halen en
we komen net voor hen aan in Berg aan de Maas.
De
laatste kilometers van de 122,5 km lange race zijn aangebroken. Nu wordt
het knallen. Gelukkig zijn we daar (wel) goed in. Zelfs Arthur fietst
met zijn sterk verzuurde beentjes puur op karakter de laatste 10
kilometer met een gemiddelde van 35 km per uur uit. Over onze schouder
kijken we of de VAV er al aan komt, maar zij halen ons, geheel tegen
verwachting, niet meer in. Het lijkt wel of ze dit jaar eens een keer
niet willen winnen….of worden ze te oud voor dit soort dingen?
Ook wij zullen de LMC traditioneel deze keer weer
niet winnen, maar daar gaat het ook niet om. We zijn een weekend lang
lekker buiten bezig geweest met onze favoriete sporten, we hebben
gezellig bijgekletst met oude bekenden en we hebben weer nieuwe
sportievelingen leren kennen, met wie plannen worden gesmeed voor
toekomstige weekenden, tochten en vakanties. Met ons team besluiten we
dat we ook volgend jaar zeker weer bij de LMC zullen zijn.
Voor het mede mogelijk maken van dit avontuur wil
ik namens iedereen bedanken:
Provincie Limburg
Tejo Haas Productions
Bever
Limitless Adventure
Demmenie
NKBV Limburg
Knav 98
Voor meer info en foto’s:
http://travel.to/knav98
^Top |
