|
|
donderdag 13 oktober 2005 |
          
|
Peru 2005
|
|
|
Maastricht, 21 augustus Hallo allemaal, We zijn
er weer. We zijn weer thuis!!! Wat een rotweer!!!! Zo begon het: Toen we terug liepen van het Alpamayo-Basecamp kwamen we de twee Duitsers tegen, die we ook op de top van de Ishinca en Tocclaraju tegen het lijf waren gelopen. Ze vertelden ons dat het mogelijk was om in 3 dagen de Chopicalqui te beklimmen en aangezien we nog 4 dagen over hadden, leek ons dat wel een goed idee. We hadden natuurlijk andere dingen kunnen gaan doen: paardrijden, relaxen, souvenirs kopen etc. Maar nee, wij wilden per sé nog 1 berg beklimmen. Toen we bij het gidsenbureau informeerden, werd ons verteld dat er net die dag een ongeluk gebeurd was op de “Chopi”. Een drager gehad een steen op zijn hoofd gekregen en lag nu in coma in het ziekenhuis. Ook van anderen hoorden we dat er inderdaad een steenslag-gevaarlijk stukje in de route zat, dus we wisten dat we uit moesten kijken…. We gingen op weg, na een rustdag ( en nacht, waarin ik me niet geheel lekker voelde oftewel duidelijk kon merken dat het eten me niet goed gevallen was oftewel mijn maaginhoud met bacteriën en al van het eten van die avond eruit gooide). Het Basiskamp sloegen we over: we gingen direct door naar het Morenenkamp op 4400 m, deze keer alles zelf dragend. We konden helaas geen ezeltjes vinden die het leuk vonden om over steile morenen te trampelen met hun hoefjes…. Hier stonden we met een aantal Spanjaarden en een Amerikaanse gids met zijn Egyptische klant en Cyrillo, hun drager. Het gesprek van de dag was het ongeluk, wat zich op nog geen 200 meter van ons vandaan voltrokken had en we besloten vroeg op pad te gaan, om eventuele steenslag voor te zijn.
Hierna ging het nog 600 m omhoog, over, door en langs gletsjerspleten, die soms spectaculair breed ( en vooral diep) waren. Ik moest met mijn korte beentjes af en toe erg mijn best doen om erover te springen en niet per ongeluk erin.
Maar…
om 00.40 werden we gewekt door de Amerikaanse gids, die we als wekker
hadden ingeschakeld omdat die van ons niet meer werkte. Een klein uur
later gingen we op pad, hoewel we onze twijfels hadden over het halen
van de top i.v.m. de nog steeds woedende storm. We besloten te gaan
zover we konden, zonder overmatige risico’s te nemen. In het schijnsel
van de bijna volle maan liepen we- zonder al te veel moeilijkheden- naar
het begin van de eerste ijsval. De maan verborg zich langzaam achter de
bergen en aangezien de
Om
18.30 zat Thijs aan zijn eerste stuk chocoladetaart en 3 uur later, na
een heerlijk diner, begon hij aan zijn tweede. Hij had het verdiend:
storm en kou trotserend was hij boven gekomen, op zijn vijfde zesduizender, zijn derde in Peru en zijn vijfde top deze vakantie. Bijna
waren we omgedraai Hopelijk heeft u kunnen meegenieten van onze avonturen. De hele website is er ten slotte op gericht, om mensen die we kennen, te laten weten wat we zoal doen in de ( voornamelijk) bergen, maar ook om de mensen die we niet kennen te laten lezen over onze tochten en bergen, wandelingen en natuur. Misschien doet u ideeën op en gaat u volgend jaar zelf naar Zuid-Amerika of een van de andere landen waar we over schrijven. Mocht u nog vragen hebben of opmerkingen over het een en ander, voel u dan vrij om naar de webmaster te emailen. Wij lezen en beantwoorden graag alle mails. Groetjes Thijs en Femke Huaraz, 13 augustus 2005 We zijn weer in Huaraz. Gisteren zijn we terug gekomen uit de bergen, na een spannende en enerverende week. We waren 4 augustus vertrokken met het plan de Quitaraju ( 6036 m) en Alpamayo ( bijna 6000 m [5947m]) te beklimmen vanuit 1 kamp en daarna met twee Amerikaanse vrienden (inmiddels) even de Huascaran op te lopen ( 67.. m [6768m]). Dat liep dus even anders allemaal. Het begon al met het feit dat we 3 uur vertraging hadden omdat we geen taxi hadden genomen maar een collectivo (die wacht tot hij vol is, dus tot hij 11 mensen erin heeft). Uiteindelijk hebben we maar voor de 2 laatste passagiers betaald. Wel mochten we een zak met eten stallen bij de chaffeur thuis voor de tocht naar de Huascaran. Naar basiskamp is het 2 dagen lopen, dus we huurden een ezelman in met 2 ezels voor onze bagage. Halverwege kampeerden we bij een prachtig meer en de ezelman genoot van ons heerlijke eten. De dag erna sloegen we basiskamp over en liepen we meteen door naar Morenekamp op 4800 m, met op onze hielen 5 Russische Canadezen van 40-50 jr oud. Dit keer moesten we wel al onze bagage meezeulen, wat erg zwaar was! Het weer werd er intussen niet beter op, zodat we de volgende dag gezellig met de Russen zaten te dobbelen en thee te drinken ipv naar Colkamp te gaan. De volgende dag was het weer iets beter ( geen sneeuw), dus we vertrokken verder naar boven. Het was nog een hele klim, over een prachtige gletsjer met veel spleten en 2 steile stukjes, waarbij beide ijsbijlen van de rugzak getrokken moesten worden. Zeker met de zware rugzakken was het een heel geploeter en pas om 1600 waren we bovenop de col ( 5500 m). Na 20 m afdalen aan de andere kant, konden we onze tent opzetten op een vlak stuk ( Colkamp). De Russen volgden en ze waren net op tijd voor de thee.
We seilden ab terwijl het langzaam donker werd. De Russen waren zo lief geweest om op ons te wachten en hadden een touw voor ons klaar hangen om over de randspleet ab te seilen ( je moest over een heel rot sneeuwbruggetje boven een diepe spleet, wat moeilijk te vinden was in het donker). Samen met hen liepen we in het pikkedonker, de mist en de sneeuw terug naar de tenten ( ze hadden GPS!!!), waar een achtergebleven Rus voor ons gekookt had. Samen genoten we van de rijst en het gedroogde vlees, terwijl de sneeuw zachtjes op ons neer daalde.
De
volgende dag een rustdag. Wederom thee drinken, dobbelen en van al het
eten genieten dat de Russen ons aanboden (omdat wij toch een beetje te
weinig bij ons hadden!!). Het weer was lala, het sneeuwde nog even
behoorlijk, dus vroeg het bed in.
De wekker ZOU om
2.00 gezet worden ditmaal (door een niet nader te noemen persoon). Niet
dus. Om 5.06 werd ik spontaan uitgeslapen wakker, met het idee dat het
wel licht leek te worden. Na eerst de schuld nog even op de maan
geschoven te hebben, keek ik toch maar even op de wekker. Na een
scheldkannonade was Thijs ook wakker en snel kleedden we ons aan. Geen
tijd voor ontbijt, GAAN! De Russen bleken niet te gaan omdat Alex
keelpijn had ( en de inmiddels aangekomen Oostenrijkers gingen ook niet, door
hoogteziekte?), dus we waren de alleen op de berg.
De volgende dag
sliepen we lekker uit en werden we gewekt door het geluid van....Russen!!!
Waren daar onze vrienden weer? Het bleek een andere groep Russische
Canadezen te zijn, ook uit Toronto, die de vorige dag in Colkamp waren
aangekomen. Ze gingen ook hun
`s Middags braken we de tent af en begaven we ons weer naar de col. Na een leipe abseil - ik verdween via een overhang bijna in een hele diepe spleet, waar je onmogelijk uit kon klimmen, doordat het touw teveel naar rechts hing en ik doordat ik vogelvrij hing moeilijk de overkant kon bereiken- liepen we over de gletsjer terug naar Morenekamp, waar vandaan we meteen doorliepen naar Basekamp. Hier wachtte ons een heerlijk bord pappas fritas con huevos (gebakken ei met friet) bij een gezellig haardvuurtje in een schuur ( wat later de keuken, slaapkamer en woonkamer van een familie bleek te zijn). Hoewel de omstandigheden niet echt schoon waren ( verre van, er was geen stromend water, laat staan een aanrecht, stoelen, tafels of een wc), besloten we dat onze honger toch te groot was en de pappas fritas toch te lekker roken om ze te laten staan. Tot op heden geen problemen. Gisteren liepen we het hele stuk naar Cashapampa ( de plek waar de collectivo ons had afgezet de eerste dag) in een keer terug ( 7 uur), onderweg kletsend met een (Duitse ditmaal) tweeling, die we in Basecamp ontmoet hadden (en op de Ishinca en Tocllaraju). Met hen gingen we ¨cebicha¨ eten ( rauwe vis met citroensap) omdat zij er de vorige keer niet ziek van waren geworden in dat restaurant en wij deze lokale specialiteit toch eens wilden proberen. Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om afscheid te nemen van de Russen in hun hostal, waar ze ons wederom trakteerden op een hoop overgebleven lekkers. Tochtenvoer genoeg nu dus voor de volgende tocht, die morgen van start gaat: de Chopicalqui ( 6305 m). Liefs,
Thijs en Femke |
||
|
Huaraz, 3 augustus 2005 Morgen
vroeg om een uurtje of 4.00 vertrekken we richting Caraz om vandaar uit
naar het Alpamayo basecamp te gaan. Waar we na twee dagen aan zullen
komen... eerst proberen we ons geluk op de Quitaraju North Face. Als de
condities het toe laten proberen we daarna de Alpamayo via de French
direct route: |
||
|
Huaraz, 1 augustus 2005 Alweer een beetje bijgekomen van de vermoeiende, maar prachtige week, maken we plannen voor de volgende beklimmingen. Gisteren tijdens een uitermate lekkere BBQ (doen ze hier ook, ja, maar dan met kippen die vers ( lees levend) worden aangeleverd), hebben we met 2 Amerikaanse klimmers, die we in het gletsjerkamp ontmoetten, overlegd wat de opties zijn. We horen tegenstrijdige berichten over de Alpamayo ( 5947 m); nu zou hij ineens wel te beklimmen zijn, evenals de Huascaran Sur ( 6768 m). Aangezien dit twee van onze doelen waren, overwegen we om ze alsnog te gaan doen. Maar er zijn ook andere bergen, die zo mooi zijn, dat ze het verdienen om beklommen te worden. Afskien is niet echt meer ter sprake, aangezien de sneeuw ijs is, en het een heel gesleep is met die skies. De echte skiebergen hebben we of gehad, of zijn te gevaarlijk om te beklimmen. Ook omdat we zonder skies een graadje moelijker kunnen klimmen, laten we ze liever in het hostal achter. Voorlopig hebben we nog geen beslissing genomen; eerst met een aantal gidsen praten, over wat zij van de condities vinden. Maar dat er nog geklommen gaat worden, staat vast! We zijn in superconditie en goed geacclimatiseerd, en het weer is stabiel strak blauw, dus wat houdt ons tegen? Maar eerst wat cultuur happen; even naar de UNESCO-site Chavin de Huantar, een tempelcomplex van 3000 jaar oud, hier vlak om de hoek.
Ondertussen hopen we dat jullie ook genieten van het
mooie zomerse weer ( ?) en eventuele vakanties. We vinden het altijd
leuk om iets uit de andere kant van de oceaan te horen ( of
waarvandaan dan ook) en wij laten ook snel weer van ons horen!
Liefs, Thijs en Femke PS zie ook de rest van de foto's |
||
|
Tocllaraju Gletsjerkamp, 29 juli 2005 Na een zware klim van 600
hoogtemeters zetten we de tent op in het gletsjerkamp op 5000 m.
Hoe ver zou het nog zijn tot de top
van de ijsval? Wordt het nog steiler? Ik besluit nog maar een stuk ve
|
||
|
We zijn eergisteren terug gekomen van wat achteraf een 11-daagse trekking is geworden.
Hier een indruk van deze voetreis door de bergen van Cordillera Huayhuash: 11 dagen lang hebben we genoten van het mooie strakblauwe weer, afgewisseld met een paar witte wolken en pas op de laatste dag 3 spatten regen, een groen-geel-goud-bruingekleurd graslandschap, met rare wollige cactusformaties, waarvan ik in eerste instantie dacht dat het schapenwol was, vetplantachtige moeraspollen, waarop je sprong om je voeten droog te houden als je door een stukje drassig moerasland moest, kleine gele bloemetjes, die op paardebloemen leken, alleen dan zonder steel, kronkelende stroompjes met hun oevers diep uitgesneden in het landschap, waaraan ´s morgens vroeg rijen ijspegels hingen, dieren als condors en lama´s, maar ook veel schapen met lammetjes, grappige ezeltjes en valse honden ( waarbij een steen in je hand beter werkt dan een skistok, die ze het liefst meteen in honderdduizend stukjes verscheuren, waarna jij aan de beurt bent als je niet oppast).
Zo hebben we een aantal kampen gedeeld met een groep
Israelische ex-dienstplichtigen (zowel jongens als meisjes) en een
Israelische broer en zus die hun moeder meesleepten, die het
wonderlijk goed volhield op haar 51- jarige leeftijd en met wie we
vrienden voor het leven zijn geworden. Ook was er de plaatselijke
bevolking met wie we kennis maakten. Deze mensen leven van vee en
brandbouw, waarbij ze aardappels, mais en graan proberen te
verbouwen op de steile hellingen aan de voet van de vijf- en
zesduizenders. Ze zagen ons tentje en kwamen aanlopen of aanscheuren
op hun pony. Zo ook Edgar, een jongen van 11, die ver van de
bewoonde wereld in een paar eenvoudige hutjes leeft bij groot meer
met zijn bejaard lijkende ouders. Hij fokt pony´s en stoer liet hij
ons zien hoe hard hij op zijn 3-jarig hengstje kon rengallopperen in
het licht van de opkomende maan. Hij was het, die even later met
twee verse zalmforellen kwam aanzetten en terwijl we hem voorzagen
van een kopje thee met een koekje, showde hij ons trots zijn
transistorradio, waarop over enkele minuten een voetbalwedstrijd te
horen zou zijn. Ja, hij kende ook Nederlandse voetbalteams; Ajax,
Finoord en PCV. Emotioneel nam ik de volgende ochtend bij ons
afscheid zijn moeders kussen op mijn wang in ontvangst, als dank
voor een half miniblikje Nivea, wat 100 jaar te laat gekomen leek te
zijn. Dat ik dit allemaal ging meemaken, had ik me 2 weken geleden niet kunnen voorstellen. Wat is de wereld toch veranderd in die tijd. Of ben ik veranderd? Ben ik Peru een beetje gaan begrijpen? Nu ik hier loop, zie ik mensen, die vriendelijk groeten. Een boer met een sikkel maakt niet vermoedend dat ik nog steeds geen Spaans spreek een praatje met me en een oude vrouw stopt een bloem in mijn haar. Het is nog maar een klein stukje naar beneden en ik zie de daken van Llamac al. Met de zonsondergang van gisteravond, toen we na een lange, vermoeiende dag, op de laatste en eerste pas kwamen, met uitzicht over heel Peru, nog vers in mijn hoofd, begin ik te fluiten. Een ezelmoeder die langs de kant van het pad met haar veulen staat te knuffelen, maakt het verhaal af. De volgende beklimmingen staan voor de komende weken op het
programma:
Voor een uitgebreide
beschrijving van deze bergen en het klimgebied, kijk op
http://www.summitpost.org/show/mountain_link.pl/mountain_id/42 |
||
|
Peru, 8 juli 2005 Groetjes, Thijs en Femke Hieronder vind je een aantal kaarten van de Cordillera
Huayhuash en Cordillera Blanca: (http://www.andeanexplorer.com/english/home.htm) |
||
|
We gaan de komende 3 dagen inkopen doen
voor de trekking en het klimmen en wennen aan de hoogte door het maken
van korte inlooptochtjes.
Ook gaan we enkele historische plekken en warm-waterbronnen bezoeken. |
||
|
De voorbereiding: Pitztal, hemelvaart 2005 We zijn woensdagmiddag (16.30) vertrokken en in 1 keer doorgereden naar de Alpen. Naar Oostenrijk, Pitztal. Daar hebben we in de donkere regen ons (nieuwe) tentje opgezet aan het einde van het dal en de volgende dag zijn we tussen de buien door met ski's en tent op de rug naar boven gelopen. Alleen het laatste stukje konden de ski's onder de voeten. We hebben ons tentje bij deze onbemande hut (2434 m) neergezet en zijn daarna lekker de hut ingekropen, waar we een vuurtje gemaakt hebben en een kopje soep. Die dag kwam er nog een Duits stel naar boven, zodat we de avond gezellig met zijn viertjes hebben doorgebracht. Zij hadden toevallig een aantal bergen in Peru beklommen die wij ook willen gaan doen, dus dat was wel handig.
De volgende dag (nadat ik met 2 extra
dekens uit de hut de nacht in ons tentje comfortabel
overleefd had) gingen we pas laat op weg. Het sneeuwde de
hele tijd, maar we wilden toch naar buiten. Na een paar
honderd meter moesten we al opgeven; de route die op de
kaart stond, was niet goed te zien door de mist en sneeuw en
het zou een steil pad door de rotsen zijn, dus dat leek ons
te gevaarlijk zonder zicht. Even overwogen we om nog door
een couloir de "huis"berg te beklimmen, maar daar lag ook te
veel sneeuw in. Met ski's was het te steil en zonder zakte
je weg tot je oksels! Dus binnen 2 uur stonden we weer in de
hut. Het Duitse echtpaar werd ingeruild voor 2 jongere
jongens (een Duitser en een Amerikaan en terwijl zij
onze route van die ochtend nog eens dunnetjes overdeden,
oefenden wij met lawinebiebs en poogden we de hut te
beklimmen ( Thijs). 's Avonds, na de nodige potjes yahtzee
zijn we maar weer in ons tentje gekropen.
De volgende ochtend werden we wakker in
een totaal witte wereld. We konden nog niet eens de WC
buiten zien (op zich geen groot verlies Dat was ons weekend. Aanstaande weekend moet ik helaas weekenddienst draaien hier om te compenseren voor alles wat ik hier net boven beschreef. Maarja, het was het dubbel en dwars waard! Heel veel liefs, Femke |
||
Deze website is voor het laatst bijgewerkt op 09/06/05 Webmaster ©Tekst en foto's Femke en Thijs
Inderdaad zag ik de volgende dag bij het stijgijzers aandoen tot mijn
schrik op 2 meter van me vandaan een aantal roodgekleurde stenen, waarop
ik een aantal meters opzij ging op mijn stijgijzers verder onder te
binden. Thijs was een aantal honderden
meters achter me en eenmaal veilig op de gletsjer, wachtte ik- speurend
naar vallende stenen- tot ook hij uit de gevarenzone was. Na 10.30
vielen hier massa’s stenen naar beneden, doordat de rotsen (en de kleine
watervallen) ontdooiden en legio stenen meenamen naar beneden. Gelukkig
ware we vroeg vertrokken en viel het nu nog mee. Twee Duitsers die we
onderweg tegenkwamen, vertelden ons dat ze de top niet hadden gehaald
i.v.m. de aanhoudende wind en kou.
Na een
lange, moeizame tocht ( deze keer had Thijs er wat moeite mee), kwamen
we aan op 5600 m, de plek waar we ons Gletsjerkamp opsloegen. Er waren
al grote vierkante standplaatsen in de sneeuw van een vorige groep, dus
we zochten de rechtste uit en zetten onze tent op. Hierna volgde een
middag van sneeuw smelten, soep en thee koken, kletsen met de inmiddels
gearriveerde buren, die beëindigd werd met
een fantastische zonsondergang, met uizicht op de Huascaran Norte en Sud,
de Pisco, Yanapaja en vele andere bergen. Toen de zon eenmaal onder was,
kwam de wind….Hij rukte zo hard aan de tent, dat we af en toe dachten
dat we 800m lager wakker zouden worden….
batterijen van mijn lampje het net op dat moment
begaven, werd ik genoodzaakt om deze 60 meter 55 graden steil ijs in het
donker te klimmen. Geen probleem, maar eenmaal boven probeerde ik de
batterijen toch te verwisselen, wat me bijna een bevroren hand
opleverde. De wind was nog steeds niet gaan liggen, wat voor een
gevoelstemperatuur van – 40 gr C zorgde. We voelden allebei onze tenen
niet meer en we overwogen om terug te gaan. Omdat het bijna licht zou
worden, besloten we toch om door te gaan. We kwamen bij de bergschrund
(randspleet ) waarvan iemand in Huaraz ons verteld had, dat hij door de
enige sneeuwbrug erover was gezakt. Inderdaad konden we geen sneeuwbrug
vinden en na 45 minuten omstebeurt proberen er overheen te klimmen (wat
niet eenvoudig was, omdat de spleet zeker 1,5 m breed was en daarboven
een steile sneeuwwand begon waar je ijsbijl het niet in hield), kwam de
Amerikaanse gids aan, die zei dat je 20 m verderop naar rechts wel over
de spleet kon komen. Dit ging inderdaad gemakkelijker en na de steile
wand hadden we eindelijk uitzicht op de top. Het was inmiddels 6.30 en
in de verte zagen we de zon opkomen. Om 7.00 uur stonden we ( als
eersten) op de top, al was het maar voor een paar minuten vanwege de nog
steeds aanwezige storm. Snel maakten we enkele topfoto’s. We daalden af
naar de tenten, waarbij we alles afklommen, bang dat we waren om bij het
stilstaan voor het maken van een
abseil te bevriezen. Toen we bij de
tent aankwamen, lag deze net in de zon, zodat we beschut voor de wind,
konden ontbijten en ontdooien. Het was inmiddels 9.00 uur en de tijd
drong. Als we niet op tijd bij het gevaarlijke plekje met de
steenlawines aankwamen, moesten we misschien nog een dag op de gletsjer
blijven. Hier hadden we niet zo’n zin in: Ik wilde nog een hoop
cadeautjes en souvenirs kopen in Huaraz en Thijs had visioenen waarbij
een chocoladetaart telkens de hoofdrol speelde. Snel de tent afbreken
dus en naar beneden lopen. Net voor twaalven kwamen we in het Morenenkamp aan, waar het nog even zoeken was naar de achtergelaten
groene vuilniszak met eten en kleren, voordat we verder konden afdalen.
Om 1600 uur waren we beneden aan de weg, waar een corrupte taxichauffeur
ons naar beneden bracht terwijl hij probeerde ons veel teveel te laten
betalen. 
d; de berg was technisch niet moeilijk, maar met die
wind bijna onmogelijk. Toch hadden we doorgezet, zoals we deze vakantie
al een paar keer op onze tanden hadden moeten bijten en door hadden
moeten zetten. Samen waren we er altijd doorheen gekomen, elkaar
steunend op de moeilijke momenten, wetend dat we op elkaar konden
rekenen bij het klimmen en gewoon zo. Deze berg was een uitdaging die
alle eerdere bergen die we beklommen hadden te boven ging en waarvoor we
de ervaringen van al die eerdere bergen nodig hadden om hem te kunnen
beklimmen. Gelukkig hebben we de kans gehad om die ervaring op te doen
en we zijn er sterker uitgekomen. 
De
volgende ^dag^ vertrokken we om 3.00 uur, maar het weer was slecht (
bewolkt, mistig en af en toe sneeuw) en de wand was steil, zodat we
alles afzekerden met pickets ( megatentharingen) en om de beurt
voorklommen. Hierdoor verloren we veel tijd en zelfs met de Russen op
onze hielen, haalden we de top niet voor het donker. Met nog maar 1 touwlengte
te gaan, moesten we omkeren, omdat het al 16.30 was ( zo waarschuwde
Alex ons). Balen!!!!!! We waren bijna op 6000 meter.
dragen.
Zonder hen hadden we het een stuk moeilijker gehad om de top te halen (
of we hadden hem wel gehaald de eerste keer, maar waren daarna hopeloos
verdwaald geraakt in het donker). Na de nodige topfoto´s daalden we af
en seilden 8 lengtes ab tot de zonsondergang ons ( lees: Femke) dwong om
te stoppen voor foto`s. Werkelijk prachtig!!! Wat een geluksgevoel!
Overal om ons heen gloeiden de bergen in het avondrood.
geluk
beproeven op de Quitaraju en daarna wilden ze de Alpamayo op. Wij hadden
inmiddels al besloten dat de Alpamayo er te gevaarlijk bij lag. Er hing
veel te veel ijs boven je hoofd, ook als je hençm via de French Direct
zou beklimmen. Wel liep er een spoor tot halverwege in de Ferrariroute,
maar ook deze was blijkbaar dit seizoen nog niet helemaal beklommen.
Geen wonder met een Wachte ter grootte van een aantal vrachtwagens boven
je...
Vanuit
hier hebben we een geweldig uitzicht op ons doel: de Tocllaraju. De
zon gaat hier pas om 18.00 uur onder, in tegenstelling tot in het
basiskamp, waar hij al om 16.00 uur weg is. Dit zorgt voor een
spectaculaire zonsondergang, waarna het helaas onmiddelijk begint te
vriezen. Naast ons kamp staan twee tenten met spanjaarden. Hun gids
Felix oefent bij onze aankomst in het gletsjerkamp nog even op mijn
skies. Hij is zo enthousiast over het skien; hij is al twee keer naar
Zwitserland geweest om de beginselen te leren en nu komt hij met veel
gezwaai van armen en benen naar beneden suizen. Hij was een paar dagen
geleden in het basiskamp al nieuwsgierig komen vragen wat wij met onze
skies van plan waren. Hij was ook erg verrast toen wij hem een paar
dagen later berichtten, dat we vanaf de top van de Ishinca (5530m)
naar beneden waren geskied. De Ishinca hadden we vanuit een koud
bivak op ongeveer 4900m beklommen via Noord-Oostgraad en afgeskied via
de Zuid-Westgraad. Het was een erg mooie tocht met mooie uitzichten
over de Cordillera Blanca.
t heeft
van de sneeuw rondom onze tent. Om 2.30 uur gaan we - gewapend met
bivakmuts en donsjas tegen de kou en de stormachtige wind -onder het
schijnsel van onze hoofdlampjes, op weg riching de eerste ijsval. De skies, die ruim boven onze rugzakken uitsteken, worden om de haverklap
door de wind gegerepen. Femke moet een paar keer met beide ijsbijlen
op de grond duiken om niet weggeblazen te worden. Bij de ijsval besluiten
we dan ook maar om de skies achter te laten. Het vage schijnsel van
mijn hoofdlampje laat slechts zien dat het komende stuk steil zal
worden. Er is een vaag spoor. Ik trek de capuccion van
mijn donsjas over mijn helm en begin aan de 60 graden steile wand. Na
een meter of 20 bedenk ik me dat het wel eens tijd wordt voor een
tussenzekering. Het ijs is van slechte kwaliteit, dus een ijsschroef is
geen optie. Dan maar een picket ( een soort grote tentharing waarmee
je zekert in de sneeuw), waarvan we er nog maar 1 hebben, omdat de
andere in een spleet is gevallen..... 
rder
te klimmen. De wind blijft aan me trekken. Geconcentreerd klim ik
door. Het ijs wordt harder. Na een meter of 6 kom ik een picket tegen,
die in de sneeuw steekt, mooi!!! Deze picket blijkt op de helft van de
ijsval te zitten. Boven vind ik er nog een en ik maak er stand aan.
Ik zit nu midden tussen grote seracs en vraag me af waar we verder
moeten. Als Femke boven is, wordt het al langzaam licht. De route
loopt verder door een grote spleet, waarin enkel erg delicate
sneeuwbruggen liggen. Langzaam naderen we de graat; de wind blijft
maar toenemen. Ik had nooit gedacht dat ik mijn extreem dikke donsjas
ooit tijdens het klimmen zou dragen; normaal leidt elke beweging in
deze jas tot een zweetbui! We omzeilen vele spleten en komen op de
graat. Hier ontmoeten we ook het zonnetje, dat vergeefse pogingen doet
om ons op te warmen. De laatste 80 m. tot de top is wederom een
ijswand. Femke klimt dit maal voor. Na een erg brede bergschrund (Dit
is een spleet tussen rand van een ijswand en de gletsjer) beklimt ze
een erg brosse ijswand. De laatste meters gaan over een graad, die
voorzien is van grote Wachten ( overhangen van sneeuw / ijs). Om 9.00
uur staan we dan eindelijk op 6032m, de top! We nemen snel een paar
foto´s en beginnen aan de afdaling. De laatste 600 hoogtemeters skien
we met veel plezier ons tentje tegemoet, waar we met zware benen in
onze slaapzakken kruipen, terwijl buiten de wind nog steeds tekeer
gaat. Na een lekker vriesdroog-Lambstew vallen we voldaan in slaap. Eindelijk
rust.
We
zijn eergisteren aangekomen in Lima, na
een rustige vlucht. We hoefden geen overgewicht te betalen, hoewel we
inclusief skies 59 kilo bij ons hadden (onze handbagage er nog niet
bij gerekend). Hoe dit kan, is ons een raadsel. In het vliegtuig
leerde we een Peruaanse vrouw kennen, die in Duitsland woonde. Zij
waarschuwde ons voor de criminaliteit en corruptie in Lima. Onze
eerste confrontatie met deze harde werkelijkheid was al op het
vliegveld, waar een zeer net ogende juffrouw achter een balie waar je
hotels e.d. kon reserveren, DEED ALSOF ze het hostel (Macchu Picchu)
belde, wat we via de LP hadden uitgezocht. Hier was natuurlijk geen
plaats, zodat ze ons een ander, duurder hostel kon slijten. Gelukkig
hadden wij hulp van de Duits-Peruaanse vrouw, die nog eens voor ons
belde en reserveerde. Het bleek dat de baliemedewerkster nooit ons
hostel had gebeld. In dit hostal Macchu Picchu werden we hartelijk
ontvangen. 
Na een goede nacht namen we de bus naar Huaraz, waar we
een extra plaats
moesten
kopen voor onze bagage.
De busreis was
adembenemend mooi. Eerst reden we langs de zee, over hoge zandduinen en daarna klommen we door de gele graslanden naar Huaraz.
Onderweg kwamen we genoeg mooie fotomomenten tegen om een hele kaart
te vullen. Femke had dan ook geen puzzelboekjes nodig om zich te
amuseren. Ook kwamen we genoeg gekke dingen tegen, zoals altijd als je
aan het reizen bent. Zo zagen we tijdens een lunchpauze hoe een man op
een andere, geparkeerde bus klom
met een plukje gras in zijn hand. Hij ging even het schaap voeren,
dat bovenop de bus meereisde, onder het net met bagage. De bus ging van Huaraz naar Lima (7 uur).
Huaraz is een klein stadje aan de voet van
de bergen. Hier hebben we dan ook prachtig uitzicht op en we verheugen
ons al om naar boven te gaan. Hier in Huaraz zitten we in een leuk,
maar niet goedkoop hostal. Het is hoogseizoen en alles zit vol. We
hadden nog geluk dat we hier terecht konden. Verder is iedereen
ontzettend behulpzaam, van de taxichauffeur tot de mensen bij de
klimwinkel en de internet-shop. Gisteravond hebben we lekker gegeten
bij een creperie, die ons aangeraden werd door een berggids. We zijn
nog steeds niet ziek, dus het was een goede tip. Verder koken we
zoveel mogelijk zelf om diarree te voorkomen. Ook met de hoogte gaat
het goed. We zitten hier op meer dan 3000 meter en het ademhalen gaat
inderdaad iets sneller als je hard de berg oploopt, maar we hebben
nog geen koppijn en we slapen goed.
De volgende dag, nadat de twee andere
gasten naar beneden vertrokken waren omdat er te veel sneeuw
lag, besloten wij om een serieuze tocht te maken. Ik weet
nu al niet meer hoe de berg heette, maar ze zag er mooi uit
(op de kaart dan, want in het echt hadden we nog geen
berg gezien). Over de gletsjer omhoog, de morenerug op en:
ZON!!!!! Nu pas zagen we dat het hele gebied totaal
maagdelijk was. Er stonden nergens sporen en het was
helemaal verlaten. Supermooi!! Dat moest natuurlijk gevierd
worden met een hardkekje met tonijn. Het was toch al
lunchtijd. Nu de wolken waren opgetrokken, konden we ook ons
doel zien. Helaas bleek dat we door een nogal steile flank
moesten. Er lag veel te veel sneeuw in, die zo verwaaid was,
dat er een nogal lawinegevaarlijke situatie ontstaan was.
Wij durfden het niet aan en kozen ervoor om door een mixed
rotsbandje cq ijswandje te klimmen.
Terwijl we zo lekker zaten te lunchen (en fotograferen)
betrok de hemel en voordat we bij het rotsbandje
stonden, begon het alweer te sneeuwen. We besloten om toch
door te gaan. We waren ten slotte gekomen om te trainen voor
Peru en ook tijdens zware weersomstandigheden moet je kunnen
blijven functioneren. Dus gingen de ski's op de rug en
terwijl ik toekeek en verkleumde, klom Thijs het eerste
stukje voorop. Daarna volgde ik, met mijn nieuwe
ijsbijltjes!
Gelukkig
hadden we de tent al afgebroken, want het stormde inmiddels
behoorlijk (hoewel het wel een goede vuurdoop geweest zou
zijn geweest voor ons tentje).We sliepen die nacht in het winterraum
van de hut, terwijl de storm buiten verder raasde. Aan het geklapper van de luiken te horen, deed de wind hard zijn
best om ook een plaatsje in de warme hut te veroveren.
) en even wisten we
niet of dat kwam doordat hij weggeblazen
was in de storm of doordat het buiten zo mistte. Het bleek
dat er een totale white-out was en even leek het erop dat ik
nog een paar dagen extra vrij zou moeten opnemen. Gelukkig
klaarde het een beetje op en door het nog steeds slechte
weer daalden we af. Deze keer konden we tot in het dal (1700 m) skiën, (althans Thijs, met zijn toch al afgeragde ski's,
ik heb de laatste helft gelopen). Nadat we wat verbaasde
wandelaars gepasseerd waren vlakbij het dorp, konden we
eindelijk onze normale, niet-stinkende kleren weer aan om
een kopje chocomel te gaan nuttigen met de
veelbesproken en aan elkaar beloofde apfelstrudel in een
plaatselijk hotel.