Naam Rex Leeftijd minimaal 21 (volgens de tandarts) Ras Draver   Kleur Bruin, nauwelijks aftekeningen Stokmaat 1.51 m Gewicht 420 kg   Gangen Stap, draf, galop, tölt   Discliplines Endurance (Qualificatie 1 ~ Ned. Klasse II), recreatief western/dressuur en mennen

                        

November 2001...

...Juli 2002

Western rijden met Rex                            Mei 2004       Western riding heeft mij altijd aangesproken. In de periode dat ik net op Rex reed, kon ik via via een tweedehands westernzadel kopen voor niet al te veel geld. Het paste niet geweldig, maar daar had ik toen nog geen verstand van, en ik heb er een paar jaar met plezier lange ritten op gemaakt. Ik las wat boeken over western riding en Natural Horsemanship, maar kon niet echt veel vinden. Ook was er op de camping geen bak of geschikt weiland waar ik kon oefenen, dus al die jaren reed ik eigenlijk alleen maar buiten, ondertussen toch proberend hem een beetje rijmanieren bij te brengen. Toen ik Rex kocht en meenam naar Stal Bemelmans veranderde er veel. Eén van de veranderingen was, dat ik nu beschikking had over een binnenbak waar ik kon oefenen. Met de hulp van twee mensen die al western reden, en het lezen van zoveel mogelijk boeken en websites kwam ik toch al een eind. Rex kon eerst namelijk helemaal niks, alleen hard door de bak scheuren, plat door de bocht, en doorzitten ging helemaal niet want dan stuiterde ik eraf.  Langzaam kwam er wel verbetering in; hij leerde rustiger en nageeflijker draven, soepeler bochten maken en rustig stilstaan.                  Mijn oude Garland zadel Ik ging ook direct op zoek naar een ander zadel, want dat oude paste niet goed; het was van voren te breed, en drukte dus op de schoft. Dit is het probleem van alle goedkope Mexicaanse importzadels; de pasvorm is zodanig dat het zadel alleen geschikt is voor dikke, ronde paarden. Laat je dus goed voorlichten door een vakman als je een westernzadel wilt aanschaffen, want een goedkoop westernzadel is vrijwel altijd een slecht zadel waar je alleen maar problemen mee veroorzaakt. Ik vond een goed tweedehands zadel dat smal genoeg was voor Rex, en het was betaalbaar: een 16 inch Garland reiningzadel. De eerste tijd gebruikte ik wel nog een buildup-pad eronder, dat van voren dikker is. Rex was namelijk nog te mager en moest zeker 50 kg aankomen, nog afgezien van zijn spierontwikkeling die nog op gang moest komen. Met dit zadel merkte ik direct verschil met rijden; hij liep ontspannender, durfde zijn rug te gebruiken en had meer schoudervrijheid.     Vanaf eind december 2001 kregen we elke 2 weken les van veertienvoudig Europees westernkampioen Frank Siebens. Het was niet echt wat ik van western riding had verwacht. We moesten zeker niet met van die slappe teugels rijden, maar wel direct meegeven als het paard nagaf, en zelf moesten we correct rechtop zitten met de handen ongeveer op schouderbreedte. Dit was al moeilijk genoeg! Aan het eind van die eerste les liep Rex al duidelijk een heel stuk beter. Frank zei dat Rex nooit fatsoenlijk zou kunnen galopperen omdat hij een draver was, maar dat geloofde ik dus niet! De lessen waren heel nuttig, Frank begon bij de basis van de ruiter (zit, houding, hulpen) en besteedde daarna pas echt aandacht aan het paard. Hij gaf heel afwisselend en veelzijdig les; natuurlijk de basis, gangen, overgangen etc., maar ook trail- en reining-oefeningen kwamen veel aan bod. Vooral van de trailoefeningen werd Rex heel rustig en leerde hij mijn hulpen af te wachten. Het geconcentreerde werken leert je ook om heel precieze en zo onzichtbaar mogelijke hulpen te geven. Na een paar maanden tweewekelijks lessen was de vooruitgang groter dan ik ooit had durven hopen toen ik Rex kocht. Hij kon rustig stappen, langzaam en ontspannen joggen (langzame draf), direct stoppen en verzameld achteruit gaan. Stoppen vanuit de galop was nog wat moeilijker, maar de galop zelf ging echt goed, zeker voor een draver: rustig en vrij verzameld. Vanuit stilstand, stap en draf aanspringen in de goede galop was geen probleem meer, net als contragalop en de eenvoudige galopwissel. Het blijft wel een beetje vlakke galop met relatief veel knieactie, maar dat is nu eenmaal zijn gang. Zijwaarts in stap en draf ging goed, en ook trailoefeningen als zijwaarts over een balk en achterwaarts door een L-vorm gingen goed. In de zomer van 2003 gingen er een paar paarden weg en hielden de lessen op. Maar we hebben er heel veel van geleerd!

Hoe kom ik aan Rex? Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht. Hij viel nauwelijks op tussen het bonte mengelmoesje van pony’s op de camping waar ik zou gaan werken, en hij zag er niet echt speciaal uit: sullige uitstraling, bolle buik, iel nekje, geen kont, een modderige wintervacht, en dan die naam: Rex. Vanaf de eerste buitenrit was ik echter verkocht. Hij ging zo ontzettend hard, plat door de bochten van smalle bospaadjes. Geweldig vond ik het, totdat we een keer samen onderuit gingen met een losse knieband tot gevolg. Vanaf dat moment ging ik proberen hem rustiger te maken, niet altijd dat gedribbel en gedrein. Dat lukte redelijk, al ging de galop nog altijd vreselijk hard en ongecontroleerd, en rustige draf lukte ook niet echt. Vijf jaar lang deed ik vakantiewerk met pony’s en kinderen op die camping, het leukste vakantiebaantje van mijn leven. We verzorgden de pony's, lieten kinderen erop rijden, maakten buitenritjes en gingen met de pony's zwemmen in een rivier.

Ik heb altijd gezegd dat ik Rex zou kopen als de camping opgeheven zou worden, waar al een tijd sprake van was, omdat de burgemeester Valkenburg wil veranderen in een sjiek kuuroord ipv. een gezellig toeristisch plaatsje. Toen de camping tegen het einde van de zomer van 2001 plaats moest maken voor een bungalowpark hoefde ik dus niet lang na te denken: ik kocht Rex op 8 september 2001 voor f. 600,- (ja, echt). De andere pony’s gingen naar de eigenaar van de pensionstalling waar de paarden van mijn ouders stonden, en waar Rex nu ook staat: Hoeve Bemelmans in Hulsberg. Sindsdien is hij heel erg veranderd. Uiterlijk is hij natuurlijk veel gespierder geworden door het iedere dag rijden: hij heeft een zeer gespierde achterhand gekregen, en ook zijn voorhand en hals zijn vrij stevig geworden. Hij glanst, heeft mooie lange dikke manen en staart en hij heeft gewoon meer uitstraling gekregen. Maar de belangrijskte verandering is wel dat hij veel vrolijker is geworden, niet alleen met rijden maar ook in de wei is hij veel speelser dan vroeger. Hij is aanhankelijker geworden en heeft meer vertrouwen gekregen. Hij had echt een eigen baasje nodig die hem iedere dag verzorgt en aandacht geeft, en dat heeft hij wel gevonden! En hij heeft maar één baasje, die hem als enige uit de wei mag halen! Behalve als er veel gras in de wei staat, dan draait hij zich liever nog eventjes om.

Huisvesting   Toen ik Rex kocht nam ik hem mee naar Hoeve Bemelmans, waar de paarden van mijn ouders ook stonden. Aangezien de eigenaar de rest van de campingpony's had gekocht, stond Rex de eerste tijd lekker met zijn kleine vriendjes in de wei. Toen het echter kouder werd werd Rex langzaam magerder, en moest ik hem gaan bijvoeren. Dit was bijna niet te doen als hij 24 uur per dag in een wei stond, dus heb ik toch maar besloten hem 's nachts op stal te zetten. De stallen van buiten Dit vond hij helemaal niet erg! De stallen zijn heel mooi: het gebouw is ruim, licht en fris door de open-nokconstructie. De stallen aan de linkerkant (zie foto onder) hebben een luik naar buiten, die aan de rechterkant alleen een raampje. Aan de binnenzijde hebben de stallen halve deuren, zodat de paarden naar buiten kunnen komen met hun hoofd en elkaar kunnen zien. In de scheidingswanden tussen de boxen zitten openingen zodat het paard zijn buurman kan zien en ruiken. Achterin onder de trap staan de zadelkasten, en is er een solarium. Boven op de zoldertjes ligt van  ieder paard het hooi, stro en voer. In principe moet iedereen bij Bemelmans zelf uitmesten en het voer klaarmaken. Ik vind dit zelf helemaal niet erg, en zelfs leuk. Zo hoef je nooit te klagen dat je stal niet goed of vaak genoeg wordt uitgemest, dat je paard te weinig hooi krijgt of het verkeerde voer. Door je paard één of twee keer per dag zelf te voeren leert hij dat jij degene bent die hem zijn eten geeft (ook de liefde van een paard gaat door de maag...). Je leert welk voer je moet geven en hoeveel, en uitmesten is in mijn geval (vlasstrooisel in de stal) iedere dag maar een kwestie van 5 minuten. Bovendien is het veel goedkoper dan volpension. Je emmer met ochtendvoer zet je op een karretje onder de trap, dat wordt dan 's ochtends rondgebracht. Je hooi leg je klaar boven je stal. 's Avonds moet je zelf voeren. Een groot voordeel bij stal Bemelmans is dat je je paard 365 dagen per jaar op de wei mag zetten. Voor mij is dit geen optie, maar een eerste vereiste. Niet alleen omdat Rex zes jaar lang dag en nacht buiten heeft gestaan, en hij het dus niet leuk vindt als hij te lang opgesloten wordt, maar vooral omdat het de enige manier is om je paard gezond en gelukkig te houden! Onze paarden gaan iedere dag naar buiten, weer of geen weer, desnoods met een waterdichte deken op. Sommige paarden hebben een eigen weitje, maar de meeste paarden uit bovenstaand stalgebouw staan met z'n allen in een heel grote wei waar ze lekker kunnen rennen, spelen en grazen. Sommige mensen ontnemen hun paard dit plezier uit angst voor blessures. Natuurlijk is deze angst niet geheel ongegrond, maar op een schrammetje na hebben onze paarden eigenlijk nog nooit iets opgelopen. Nieuwe paarden die voorheen veel op stal hebben gestaan weten vaak niet hoe ze zich moeten gedragen in de groep, maar na een dreigende blik en eventueel een tik heeft het paard snel door wat zijn plaats is. De schijngevechten tussen de ruinen zijn puur voor het plezier en leiden nooit tot verwondingen of blessures. In een wei waar paarden genoeg plaats hebben weg te lopen als ze zich bedreigd voelen kan er bijna niks gebeuren, tenzij er paarden zijn die constant de boel saboteren met vervelend gedrag. Deze paarden kunnen dan wel beter in een aparte wei.       De stallen van binnen Hoe goed een pensionstalling ook is, je paarden aan huis hebben is toch de droom van iedere paardenliefhebber. Zo ook van ons. Na jaren van nadenken en dromen hebben ze uiteindelijk hun huis verkocht en zijn ze op zoek gegaan naar een huis met meer grond. Dit vonden ze en in augustus 2005 verhuisden Rex, Rambo en Tsarina naar hun nieuwe stekje! Lees hier meer en bekijk de foto's van de prachtige omgeving!   Voeding   Hoewel Rex iedere dag in de wei staat, is dit niet voldoende voeding voor hem, het is eigenlijk meer voor de beweging en het sociaal contact. Hij wordt dus bijgevoerd. Omdat ruwvoer voor paarden heel belangrijk is krijgt hij voornamelijk hooi, tot een half pak per dag. Paarden die te weinig ruwvoer krijgen krijgen last van hun maag en darmen, en kunnen daardoor stalontdeugden gaan ontwikkelen, zoals luchtzuigen. Ook hebben paarden geen galblaas, hun gal druppelt rechtstreeks in hun darm, ook een reden waarom ze altijd ruwvoer in hun darmen moeten hebben. Naast ruwvoer krijgt Rex ook nog muesli om hem aan de benodigde vitaminen en mineralen te helpen. Ik heb hem een tijdje basisbrok met muesli gegeven, maar ik had het idee dat hij daar niet erg van hield; hij at een beetje met lange tanden. Rex eet nu Havens Reform Kruidenmuesli, een lekker grof voer dat heerlijk ruikt. Bijna iedere dag krijgt hij daar gekookt lijnzaad bij, ook wel slobber genoemd. Dit is goed voor de darmen en vooral ook voor de vacht; deze gaat extra glanzen en de rui verloopt sneller. Bovendien vinden ze het gewoon heel erg lekker. Hij krijgt maar ongeveer een kilo muesli per dag; afhankelijk van hoeveel gras er op de wei staat, hoe warm het is en hoeveel hij moet doen. Afgelopen zomer kreeg hij maar een half schepje per dag, in de winter krijgt hij een schep muesli aangevuld met een halve tot een hele schep maisvlokken. Maisvlokken bevatten veel energie en vetten, maar zijn eiwitarm, en daarom heel geschikt als extra energiebron zonder extra eiwitbelasting. Ook is mais geschikt om een mager paard wat meer op gewicht te brengen. Naast hooi en muesli krijgt Rex ook nog verse wortelen.                                  Vlasstrooisel     Rex staat dus sinds eind 2001 's nachts op stal. Hij wende er snel aan, alleen at hij echt zijn hele stal leeg. 's Morgens lag er niet veel stro meer in de stal, en hij kreeg een dikke strobuik! Ik ging toen minder opstrooien, maar dan lag hij 's nachts op de koude vloer. Ik ging het stro met zaagsel mengen, maar dat was erg lastig met uitmesten en het zaagsel stonk erg snel naar urine. Op een avond kreeg ik een telefoontje dat Rex koliek had. Dierenarts erbij, opgevoeld, spuitje, wandelen... De dierenarts zei dat de koliek een gevolg was van teveel stro eten. Ik moest minder stro en meer hooi geven, en het voer de eerste dagen nat maken. Een paar paarden op stal stonden al op vlasstrooisel vanwege een luchtwegallergie, en dat leek me een goede oplossing. Sindsdien staat Rex dus niet meer op stro, maar op alternatieve bodembedekking.     Ik heb verschillende soorten uitgeprobeerd, zowel vlas- als hennepproducten. Belangrijk is dat datgene dat je koopt van constante kwaliteit is. Het is volledig stofvrij, en absorbeert 16 maal beter dan stro. Bovendien bespaar je er heel veel tijd mee! Je strooit 3 tot 4 pakken in de box en haalt alleen even iedere dag de mest eruit en harkt het een beetje bij. Vooral niet gaan omscheppen! De urine wordt geabsorbeerd door de bodemlaag, en de toplaag blijft schoon, fris en droog. Zo kun je de stalbedekking meer dan 2 maanden laten liggen. Wel moet je ongeveer iedere week een nieuw pak erbij gooien. Ook haal ik iedere week de natte plek eruit. Rex heeft geen koliek meer gehad, geen dikke strobuik en heeft iedere nacht een zacht, droog bedje om op te liggen. Hij is nu heel netjes met zijn stal; hij doet alles in één hoekje, dus het uitmesten duurt maar een paar minuutjes iedere dag. Je moet er wel rekening mee houden dat de paarden vlas- en hennepstrooisels niet eten dus je moet misschien wat meer hooi bijvoeren, om zonder stro toch aan de ruwvoerbehoefte te voldoen. De voordelen t.o.v. zaagsel zijn: nog minder stof, veel minder stank, veel kleinere mesthoop, composteert binnen 6 weken terwijl zaagsel vaak moeilijk af te voeren is, het bevat niet de zuren die in zaagsel zitten die slecht voor de hoeven zijn (hoefzweren) en het is per saldo goedkoper. Nadelen zijn er eigenlijk niet.

Endurance  klik hier voor ons wedstrijdlogboek Net als het western rijden heeft de endurancesport me altijd aangesproken; het overwinnen van kilometers samen met je paard, lekker buiten rijden in de mooiste gebieden... Ook dacht ik dat het voor Rex de perfecte manier zou zijn om zijn looplust te kunnen uitleven. Ik had alleen geen idee hoe, waar en wanneer er endurance- wedstrijden waren. Via internet kwam ik achter de Vlaamse wedstrijdkalender en besloot het eens uit te proberen. Dit was in april 2003 in Lanaken, dus bijna een thuiswedstrijd voor ons.      Alles was nieuw, zowel voor Rex als voor mij. De voorkeuring was al een belevenis, vooral voor Rex: een vreemde dierenarts, een mannelijke nog wel, die in zijn mond en ogen wilde kijken? Akelig! Vandaar de hoge hartslag van 60 slagen per minuut nog voor hij een stap verzet had. Ook de rest van de rit verliep hectisch, maar we hadden de smaak te pakken. Ik werd lid van Eldra en vroeg een licentie aan. Gedurende de zomer hebben we een aantal wedstrijden gereden, met goede resultaten. Rex gedroeg zich voorbeeldig op het terrein en tijdens de ritten, en de voor- en nakeuringen waren ook lang niet meer zo eng als de eerste keer. Hij vond het echt leuk!      Helaas bleek in augustus dat ik in mei, nog voor de wedstrijden, een peesblessure over het hoofd had gezien (aan het check-ligament rechtsvoor). Na meer dan drie maanden behandeling en rustig aan doen (voor details mag je me mailen!) wees de laatste scan uit dat de pees goed genezen was! Toen zijn we langzaam weer begonnen met rijden en rustig opbouwen, in de hoop het seizoen 2004 weer gezellig endurance te gaan starten. De eerste Vlaamse wedstrijd van 2004 vond plaats in Borgloon. Het ging heel goed, Rex kwam goed door de keuring (toch een beetje spannend...) en... we hadden ook nog gewonnen! Een bemoedigend begin, we zien wel hoe het verder gaat.     Het seizoen 2004 is heel goed verlopen, met in 7 initiatiewedstrijden een 1e en twee 2e plaatsen, geen afkeuringen en een paard dat steeds enthousiaster en meer ervaren werd. Zo heeft hij steeds minder moeite met de vele uitstekende boomwortels en dikke of scherpe stenen; hij heeft geleerd hier zelf op een goede manier over/omheen te lopen zonder te struikelen. Ook hoef ik hem nu maar aan te geven welke kant we opgaan, en hij neemt zelf op een verantwoorde manier de bocht in draf of galop. Omdat het zo goed ging durfde ik het aan om een klasse hoger te proberen, namelijk Qualificatie1 (50-60 km in 10-13 km/u). Op 3 oktober was het zover: in Bierbeek gingen we het proberen, 57,5 km verdeeld in 2 rondjes van 27,5 en 30 km. Rex liep de afstand goed uit in ongeveer 11,5 km/u (iets meer dan 5 uur totaal) en kwam helemaal goed door de keuringen, met een eindhartslag van 46 (binnen 10 minuten na de finish). Ik was dus heel blij en erg trots op mijn "oudje"!     Seizoen 2005 rijden we dus Q1 (het is in België niet toegestaan lager dan je eigen klasse te starten)! Het seizoen begon goed met 52 km in Helchteren, die goed uitgereden werden met een 4e plaats als resultaat. De tweede start was op 24 april in Hour in de Ardennen, ons debuut in Wallonië! Hier reden we 60 km door heel zwaar maar ook heel mooi terrein. Ook hier slaagden we erin om goed uit te rijden met 12 km/u. Klik hier voor een uitgebreid verslag met foto's! In Lichtaart op 5 juni werden we 3e op de 50 (eigenlijk 55) km, met beide rondjes een gemiddelde snelheid van precies 13 km/u, en zowel in de vetgate als bij de nakeuring (beide aanbieden binnen 10 minuten) een hartslag van 44! We gaan dus nog steeds vooruit!     Meer informatie over endurance rijden vind je hier. Onze resultaten kun je bekijken in ons wedstrijdlogboek. Verslagjes van o.a. de resultaten van Rex vind je op de site van onze club www.eldra.be . Ook op www.endurance-forum.nl zijn regelmatig o.a. onze verslagjes te lezen.

Mennen   Eind 2002 ben ik begonnen met mennen: Rex loopt voor een tweewielertje. Hoewel ik zelf een minimale hoeveelheid ervaring had op dit gebied ging het eigenlijk vanaf het begin heel goed. Zo goed, dat we er al snel een paar echte ritten op hadden zitten, compleet met draf en galop! Rex vond het allemaal prima en zette geen pas verkeerd. Ik ben wel heel rustig en voorzichtig begonnen: eerst alleen het tuig om, toen inspannen, paar pasjes lopen, op de kar gaan zitten... Ook heeft mijn vader er de eerste paar keren naast gelopen met Rex aan een halstertouw, voor het geval dat... Ik zit er toch liever op dan achter als hij er vandoor gaat! Maar dat deed hij helemaal niet. Dat hij helemaal verkeersmak is komt natuurlijk goed uit. Het viel me direct op dat hij voor de koets minder gespannen is dan hij soms nog onder het zadel is, hij is perfect in de hand te houden. Vooral in de zomer is het een leuke afwisseling op het rijden, en zelf kun je lekker in je korte broek op het karretje zitten! Ook is het een goede manier van training zonder belasting van de rug, en ik hoop dat ik het ook nog lang kan doen als Rex straks echt een jaartje ouder wordt (en dat ook laat merken). Hij vermaakt zich in ieder geval prima voor het koetsje, het plezier straalt er vanaf!