Het baasje van Rex

Filmacademie   Na mijn VWO ben ik begonnen aan de filmacademie in Brussel, omdat ik een groot filmfan was en ook de praktische kant van de zaak me erg leuk leek. Twee jaar heb ik in Brussel op het Narafi gezeten. Het eerste jaar was heel leuk, maar gedurende het tweede jaar begonnen met name de school, en in mindere mate Brussel zelf, me toch erg tegen te vallen. Daarom besloot ik te stoppen met deze opleiding. Wel jammer van mijn leuke bijbaantje, een jaar lang was ik camera-assistent bij de VRT. Ik deed vooral muziekprogramma's, erg leerzaam, afwisselend en vooral gezellig werk. Sinds 3 jaar werk ik wel als cameravrouw voor het actualiteitenprogramma Limburg Laat op de Limburgse tv-zender L1; het ideale bijbaantje! En natuurlijk ben ik nog altijd een even grote filmfreak. Één favoriete film noemen is moeilijk, er zijn zoveel geweldige films gemaakt! Maar o.a. The Usual Suspects, Leon en Heat behoren tot mijn favorieten. Als ik favoriete acteurs moet noemen worden het Gary Oldman, Al Pacino, Sean Penn en Edward Norton.

Psychologie       Ik ben in maart 2006 cum laude afgestudeerd in de Biologische Psychologie aan de Universiteit van Maastricht.     Deze studie beviel me heel goed; niet alleen is het een hele leuke en altijd interessante studie, maar ook staat het PGO-systeem (probleemgestuurd onderwijs) van deze universiteit me heel erg aan. Dit wil zeggen dat je in kleine groepjes aan bepaalde casussen werkt, hierover discussieert en dan min of meer zelfstandig vakliteratuur gaat lezen die op het probleem een antwoord geeft (in zoverre dat bestaat). Zo ben je altijd actief bezig in plaats van half slapend in een collegezaal naar een of andere docent te moeten luisteren, en word je gestimuleerd om een en ander een beetje bij te houden, anders sta je in de groep altijd met je mond vol tanden.     Over psychologie hebben de meeste mensen een heel raar, verkeerd beeld; ze vragen meteen of je ze gaat analyseren. Dit beeld lijkt voornamelijk gebaseerd te zijn op de psychoanalyse van Freud, die echter al lang achterhaald is en binnen de moderne psychologie nauwelijks nog van belang is. Waar gaat psychologie dan wel over? Eigenlijk over alles wat op de grens tussen lichaam (biologie) en geest (filosofie, sociologie enz) ligt. Hoe beïnvloedt een stof (bijvoorbeeld drugs) gedrag? Hoe gedragen mensen zich in een groep, en waarom? Waarom lijkt een baby de eerste twee weken meer op zijn vader dan zijn moeder? Hoe ontstaat verslaving? Kunnen dieren ook taal leren? Dit zijn allemaal vragen die binnen de vele deelgebieden van de psychologie beantwoord kunnen worden. Hoewel, op veel vragen is nog geen sluitend antwoord gevonden, wat ik zelf een ander heel interessant aspect van de studie vind. Zo krijg je niet het idee dat alles al gedaan en ontdekt is.     Als afstudeerrichting heb ik de biologische richting gekozen met als afstudeervariant Cognitive Neuroscience (neurocognitie), een vrij nieuwe richting die zich bezig houdt met de vraag hoe bepaalde cognitieve processen verlopen in de hersenen van normale mensen. Een voorbeeld is taal: is taal een modulair systeem? Welke hersenstructuren zijn betrokken bij welke aspecten van taal? Een ander gebied waarnaar in deze richting veel onderzoek gedaan wordt is aandacht: wat is aandacht? Wat doet het? Welke mechanismen zijn er en waar in de hersenen zitten ze? In feite is het dus een richting die zich bezighoudt met de werking van de hersenen, bijvoorbeeld d.m.v. nieuwe technieken zoals fMRI.         Mijn eigen interesse ligt vooral bij het neurale systeem dat imitatie van bewegingen mogelijk maakt, het "mirror neuron system". Op het moment dat je bijvoorbeeld een armbeweging waarneemt worden deze "spiegelneuronen" actief op dezelfde manier als wanneer je zelf die beweging uit zou voeren, zodat je de beweging herkent en eventueel kan beantwoorden. Zulke basale communicatie heeft misschien zelfs aan het begin van onze taalontwikkeling gestaan.     Momenteel werk ik als onderzoeker, en binnenkort als promovendus, om verder te gaan met wetenschappelijk onderzoek in deze richting.

Naam: Nina Leeftijd: 25 (14-11-1980) Woonplaats: Maastricht Opleiding: VWO   Filmacademie Brussel(2 v/d 3 jaar)  Psychologie aan de UM Werk: Cameravrouw L1 Onderzoeksmedewerker  Hobby's: Paardrijden, zwemmen, tekenen, schrijven, muziek Burgerlijke staat: Samenwonend Verder: Vegetarisch

Muziek   Ik ben een groot muziekliefhebber. Mijn smaak is heel erg breed, van hardcore (Ignite) en metal (Tool) tot house (Basement Jaxx), van drum & bass (Photek) tot oude rockmuziek (Cream), van jazz (Nina Simone) tot triphop (Portishead)... De stijl is dus geen criterium, er moet gewoon iets inzitten dat me raakt of aanspreekt. Tool durf ik met afstand mijn favoriete band te noemen sinds de afgelopen 10 jaar, maar ook veel oudere muziek vind ik geweldig: Van Morrison en Them, Cream, Neil Young, David Bowie, Bob Dylan, Leonard Cohen, de oude nummers van de Stones, Lou Reed, Emerson, Lake & Palmer, maar ook minder bekende groepen zoals Weather Report en Renaissance heb ik vaak genoeg uit mijn vaders platencollectie geplukt... Zelf speel ik ook al een aantal jaren gitaar, ik heb een semi-akoestische Applause (van Ovation) gitaar.

Paardrijden   Ik ben altijd al een grote dierenliefhebber geweest. Thuis hadden we ook altijd veel dieren, o.a. honden, katten, kippen, eenden, ganzen, vissen, vogeltjes en zelfs eens twee weggelopen schaapjes. Pony's vond ik altijd al leuk. Mijn eerste echte rijervaring was toen ik een jaar of vijf was. Met mijn nicht was ik bij de pony's die in de wei naast hun huis stonden, en ze zette me op de rug van een witte pony, die wel lief was zei ze. Prompt kwam er een straaljager over; de pony's schrokken en renden een bergje af. Onder aan het bergje kieperde ik eraf, recht in een modderplas. Toch heb ik daarna nog lang op die witte pony, Sammie heette hij, gereden. We oefenden in de wei, en toen het een beetje beter ging, ging ik met mijn nicht buitenritten maken. Zo heb ik eigenlijk vanzelf leren paardrijden, letterlijk met veel vallen en opstaan... Ik (7 jaar) op Sammie       Toen ik acht of negen was, ging ik samen met een vriendinnetje op paardrijles, bij een hele slechte manege; met veel teveel kinderen in de les, de pony's liepen maar wat achter elkaar aan te sjokken en deden precies wat de instructrice riep. Na een paar lessen hielden we het daar dus snel voor gezien en gingen naar een leukere manege. Daar leerden we goed zitten, het paard verzamelen en voorwaarts-neerwaarts rijden, maar ook opzadelen, verzorgen, benen afspuiten na iedere les enz. Ondertussen hadden mijn ouders, die vroeger beiden paardgereden hadden, ook de draad weer opgepakt, en ook mijn broertje deed mee. Na een tijd besloot mijn moeder samen met een vriendin haar eerste eigen paard te kopen, Fifty-Fifty. Dit was een uit Polen geïmporteerd paardje, die later pas twee jaar bleek te zijn geweest toen mijn moeder hem kocht. Toen haar vriendin ging hertrouwen en verhuizen, nam zij Fifty mee.       Niet lang daarna was er een ander paard te koop, een zesjarig Westfaals Z-dressuurpaard met een hoefblessure. Onze instructeur, die tevens hoefsmid was, verzekerde ons dat hij het euvel wel kon verhelpen, en dus kocht mijn moeder Peron. Hij werd ons familiepaard. Na een aantal jaren had ik steeds meer het gevoel dat Peer er geen plezier meer in had. Alleen springen vond hij echt leuk, niet gek als zoon van een van de bekendste springhengsten Polydor (de op twee na beste springvererver ooit), maar verder was hij chagrijnig en lusteloos. Ik ben toen een tijd gestopt met paardrijden, tot ik op de Europacamping in Valkenburg ging werken en de geneugten herontdekte van door het bos scheuren op een pony. Vijf jaar geleden besloot ook mijn moeder dat het tijd werd om Peer met pensioen te sturen; hij had duidelijk geen lol meer in de rondjes door de bak. Peer ging lekker op de wei, en mijn vader ging alleen nog buitenritten met hem maken. Mijn moeder ging op zoek naar een nieuw paard, en kwam uiteindelijk terecht bij Tsarina, een zesjarige Groningse merrie van 1.74 m.       Saar en Peer werden beste vriendjes, en Peer genoot van zijn laatste levensjaren. Helaas werd hij in september 2003 plotseling heel ziek, en ging hij zo snel achteruit dat we hem op 26 september hebben moeten laten inslapen. Dit is op een heel waardige en rustige manier gebeurd, namelijk in de wei met Saar aan zijn zijde zodat ze afscheid kon nemen. Peer had waarschijnlijk iets aan zijn lever, maar zeker weten we het niet; het ging te snel om er achter te komen. We missen hem heel erg, nadat hij 12 jaar bij ons gezin hoorde! Voor een stukje over Peer en een van de laatste foto's van hem kun je hier kijken. Na een paar maanden begon het bij mijn vader weer te kriebelen. Hij kreeg een verzorgpaard, Rambo (half Fries, half KWPN), en kocht dit na een tijdje, zodat we nu weer 3 paarden hebben.

Zwemmen   Naast paardrijden is zwemmen altijd mijn tweede grote hobby geweest. Ik ging bij Zwemclub Valkenburg toen ik 9 was, en heb tot mijn 18e wedstrijden gezwommen. Met succes; ik werd vele malen Limburgs kampioen, meestal op vrijeslag- en vlinderslagonderdelen, en een keer 4e van Nederland. Ook werd ik Europees Kampioen bij de zwemcompetitie van de Navo. Toen ik echter eindexamen deed en daarna naar Brussel verhuisde, ben ik min of meer gestopt met zwemmen. Nu de zwemclub sinds september 2002 weer een eigen zwembad heeft (het andere brandde 5 jaar geleden op mijn verjaardag af) en ik weer in de buurt woon, ben ik (gediplomeerd) trainster van een groep kinderen geworden. Dit is heel leuk om te doen, en 2 keer per week duik ik er zelf ook weer eens in!

Potloodtekening, 1999